Milosc do Petera

Robi sie powoli blog z cyklu gaypride. Ha. Moze mnie pokaza w telewizji jak walcze o prawa. To by bylo. Mama bylaby w siodmym niebie.
Ale do rzeczy.
Peter Gabriel zagral w Marley park jakis czas temu a do mnie doszlo, ze o najpiekniejszej chwili jaka przezylem odkad pamietam nie napisalem ani slowa.

Z pisaniem o najpiekniejszych chwilach jest taki problem, ze trzeba umiec pisac. Mozna jej zrobic krzywde krzywym slowem, przecinkiem nie w tym miejscu. Trzeba bardzo uwazac.

Peter Gabriel wyglada na scenie jakby siedzial z przyjaciolmi w living roomie i dobrze sie bawil. To ze sprawa odbywa sie na stadionie, po kostki w blocie, z hamburegorywmi budami, wydaje sie byc spowodowane wylacznie brakiem living roomow zdolnych pomiescic taka ilosc przyjaciol. Jest na luzie. To zaspiewam wam moze piosenke? A wlasciwie... to nie. Teraz to przerwiemy na chwile, bo potem bedziecie mieli co wspominac, ze byla taka fajna przerwa. Fajnie, nie?
Dobrze, ze wpadles - mowi do mnie. Dziki ryk zaglusza moja odpowiedz. Reszta kumpli tez chciala cos powiedziec akurat teraz.
To moze zaspiewasz cos jeszcze?

Czlowiek, ktory robi to co mowi. Spiewa w tym wypadku. O barierach, ktore nikomu nie sa potrzebne. O zrozumieniu, ktorego nie ma bo pycha zwinela mu numerek, fajniej wyglada i nikt jej nie podskoczy.
On moze. A ja?

Ostatnie trzy godziny spedzilem na probach zniechecenia czlowieka, ktory chce mi powiedziec przepraszam. Stoi tu po lewej a ja udaje ze jej nie widze i mam w dupie to co chce mi powiedziec.
Poprzechadzalem sie wsrod ludzi sciemniajac sie, ze absolutnie nie zalezy mi na kontakcie z nimi, zgubilem sie troche w tych dekoracjach, gdzie jest do kurwy moja odswietna maska? Ta na koncerty rockowe. Zgniotla sie. I co teraz?


Piekny koncert. Nie chcialo mi sie wychodzic. Pewnie dlatego przez pol godziny nie moglismy znalezc wyjscia. Pogodzeni i usmiechnieci.